Orlando, 65 jaar en net met pensioen.

Op mijn zeventiende ben ik vanuit Suriname alleen naar Nederland gekomen en voor de buitenwacht leidde ik een normaal en succesvol leven. Ik had een goede baan en was maatschappelijk actief.
Het was echter een dubbelleven want tegelijkertijd voelde ik mij diep ongelukkig en ellendig. Ik had privé nauwelijks contacten en het was een geestelijke ellende waar ik in zat. Ik ben mijn hele leven bezig geweest om me te verstoppen.

Aan de buitenkant en voor de buitenwereld leek alles heel normaal. Ik ging naar mijn werk en nam deel aan het sociale leven. Tenminste zo leek het. Ik heb echter nooit spontaan en op een natuurlijke manier levensvreugde gekend. Ik zat volledig opgesloten. Ik heb mijn uiterste best gedaan om er bij te horen en er iets van te maken maar voor de buitenwereld heb ik tot mijn vijfenzestigste verborgen gehouden dat ik gebukt ging onder mijn lijden, mijn levenspijn. Van binnen en vooral als ik thuis was ervoer ik mijn nutteloze bestaan. Ik zat in een gevangenis.

Lieve Henk en Judith,

We zijn zo'n 3 weken verder na jullie bezoek bij ons.
Hier in huis voelt het prettig, Dat is dag en nacht verschil. De nacht voordat jullie kwamen heb ik best overgegeven, iets wat ik nooit doe.
Nu begrijp ik dat het letterlijk en figuurlijk over geven was.
Onbewust was ik aan het vechten, naar mijn idee tegen alles wat met onrecht te maken had. Dit onrecht heb ik tijdens de ongelooflijke mooie sessie in mezelf terug gevonden.
Mijn gevoelskant is heel zacht en dit camoufleerde ik met een "je krijgt me toch niet klein" houding.
Dus niet luisteren naar m'n gevoel, maar erover heen gaan, erover heen walsen.
Wat is het heerlijk om nu te kunnen zeggen en voelen" ja ik ben kwetsbaar" net zoals iedereen.
Mijn zachte kant is goed zoals die is. Ik ben er blij mee, het is mijn KRACHT.
Van uit deze kracht kijk ik naar mijn mede mensen en mezelf en heb het Al lief.
Lieve Judith en Henk, bedankt voor alles!!!

Een warme groet,

Gusta